Ένα σύντομο βίντεο απο το 3ήμερο του Αγ. Πνεύματος που περάσαμε στην Ελαφόνησο.

Ήλιος, θάλασσα και το skimboard μου…

Προτείνεται η θέαση σε HD

Ελαφόνησος 2009

N.

Κατα την πρόσφατη επιστροφή μου απο το Λονδίνο μου συνέβη το εξής παράδοξο: Έχοντας φθάσει στο αεροδρόμιο Heathtrow αρκετά νωρίς και μη θέλοντας να κάνω ψώνια τελευταίας στιγμής, βρήκα ένα ήσυχο σημείο με θέα προς τον διάδρομο προσγείωσης/απογείωσης όπου και έκατσα. Ακούγοντας μουσική, χάζευα τα αεροπλάνα να προσγειώνονται και να τροχοδρομούν προς τα σημεία στάθμευσης.

Η ώρα περνούσε χαλαρά και ευχάριστα. Ώσπου μια στιγμή ένα Boeing 747-400 της British Airways που ετοιμαζόταν για απογείωση ξεκίνησε τη διαδικασία push-back. Ασυναίσθητα έκσυψα προς τη τσάντα μου, βρήκα τη φωτογραφική και έστρεψα το φακό προς το “θηρίο”. Όντας απορροφημένος απο τη μουσική στα αυτιά και τη λήψη φωτογραφιών δεν αντελήφθηκα πως με είχε πλησιάσει ένας υπάλληλος security του αεροδρομίου και μου μιλούσε (εντός το πολύ 10 δευτερολέπτων). Εγώ δεν άκουγα τίποτε, μέχρι τη στιγμή που ήρθε ακριβώς δίπλα μου και με τσίμπησε (!) με κάτι σαν καρφίτσα στο χέρι. Στη συνέχεια ακολούθησε μια ανάλυση των κανονισμών ασφαλείας του αεροδρομίου και τελικά απαίτησε να σβήσω τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει. Ρώτησε ακόμη αν η μηχανή είναι ψηφιακή. Φαντάζομαι πως αν ήταν αναλογική θα μου ζητούσε να καταστρέψω το film.

Εκείνη τη στιγμή ξαφνιάστηκα και χωρίς πολύ σκέψη έσβησα τις φωτογραφίες. Κατα τη διάρκεια της πτήσης (με το εξαιρετικό Airbus A340-300 της Ολυμπιακής Αεροπορίας) σκέφτηκα το γεγονός με ψυχραιμία. Απο όποια πλευρά και να το είδα, δεν μπόρεσα να καταλάβω τι είδους απειλή αποτελεί ένας επιβάτης που έχει περάσει τα αυστηρότατα Βρετανικά security checks και τραβάει φωτογραφίες ένα αεροπλάνο που τροχοδρομεί. Ούτε κρατικά μυστικά φωτογράφησα όυτε μπήκα σε κάποια απαγορευμένη περιοχή του αεροδρομίου.

Κάπου εκεί ξύπνησε το γνήσιο αντιεξουσιαστικό αίσθημα του Έλληνα (”Του ‘Ελληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει” που λεει και το ρητό) και αποφάσισα να ερευνήσω τη δυνατότητα επανάκτησης σβησμένων δεδομένων απο τη κάρτα μνήμης της φωτογραφικής. Τεχνικά κάτι τέτοιο είναι εφικτό αλλά είχα κάποιες επιφυλάξεις για τη μέθοδο σβησίματος δεδομένων που ακολουθει η Canon στις μηχανές της. Τελικά τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ πιο απλά και μετά απο μια 5λεπτη αναζήτηση στο google και κατέβασμα του δωρεάν λογισμικού οι “πέτρες του σκανδάλου” βρίσκονταν στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου.

Τις δημοσιέυω απλά και μόνο για να δείξω το μέγεθος της παράνοιας των βρετανικών αρχών ασφαλείας.

Κλείνοντας να τονίσω πως μόνο με full format (ή low level format ή όπως αλλιώς το αποκαλεί η κάθε εταιρεία) είναι σίγουρο πως τα δεδομένα που σβήνει ο χρήστης χάνονται οριστικά απο την κάρτα μνήμης, το usb stick ή το σκληρό δίσκο.

H δίκη του Mall

Είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο της τελευταίας 20ετίας – και το πιο κρυφό.

Ίσως γιατί σε αυτό εμπλέκονται δύο πρωθυπουργοί, επτά υπουργοί και ο πιο πλούσιος
Έλληνας στον κόσμο…

Η υπόθεση του Mall Athens, του «μεγαλύτερου αυθαίρετου της Ευρώπης», επρόκειτο να εκδικασθεί σε τελευταίο βαθμό από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας στις 8 Μαΐου. Αλλά για μία ακόμα φορά η υπόθεση πήρε αναβολή. Μυστηριωδώς (;), ακόμα και η ύπαρξη της δίκης αποσιωπείται από τα ΜΜΕ. Όπως άλλωστε συμβαίνει εδώ και 9 χρόνια που το σκάνδαλο του Mall βρίσκεται σε εξέλιξη. Ίσως γιατί στη δίκη του Mall διακυβεύεται κάτι πολύ σημαντικό.

Αν η πλευρά Λάτση χάσει, το Mall θα πρέπει να…κατεδαφισθεί ή έστω η εταιρεία Lamda να καταβάλει στο Δημόσιο πρόστιμα για κάθε αυθαίρετο τετραγωνικό (από τα 75.000…)! Οι άδειες των δεκάδων καταστημάτων και των κινηματογράφων θα ανακληθούν ή δεν θα ανανεωθούν ξανά. Οι λιγοστοί πολίτες του Μαρουσιού που πριν από 8 χρόνια ξεκίνησαν τον δικαστικό αγώνα θα έχουν κερδίσει τον Λάτση, τον Σημίτη, τον Καραμανλή…

Όμως, εδώ παίζεται κάτι πιο μεγάλο κι από το ίδιο το σκάνδαλο. Εδώ είναι το μυστικό:

Το 2003, η τότε κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το «πρόβλημα» με την αντισυνταγματικότητα του Mall, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα ώστε να περνάει αντισυνταγματικές διατάξεις χωρίς να μπορεί το ΣτΕ να τις κρίνει.

Από τότε, η εξωφρενική πατέντα δουλεύει συνέχεια, στην ουσία καταργώντας το ΣτΕ: χθες εκτροπή Αχελώου, σήμερα Βοτανικός, αύριο ίσως Ασωπός. Αυτό διακυβεύεται στη δίκη του Mall: Θα επιβιώσει το ΣτΕ, η μόνη δημόσια αρχή που μπορεί να σταματάει τις εκάστοτε κρατικές αυθαιρεσίες; Ή θα χάσουμε οι πολίτες ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα προστασίας που μας απέμεινε….

Αν θέλετε η δίκη του Mall να πάψει να είναι μυστικό, αν θέλετε να σπάσει επιτέλους η ομερτά των ΜΜΕ, μάθετε περισσότερα (με ντοκουμέντα και υλικό που για πρώτη φορά δημοσιεύεται) στο www.facthemall.gr.

Οτι ειναι η σοκολατα για τα μπισκοτα, το βουτυρο για το ψωμι, το γαλα για το τσουρεκι και ο κινεζος για το τσάι ειναι τελικα και το  inverter για τα μηχανηματα τεχνιτου κλιματος. Ισως να φταινε οι αρκουδες και η χειμερια ναρκη, ισως να φταινε και τα φαναρια που δεν ειναι μονιμα πρασινα. Το φταιξιμο, μη γελιεσαι, δεν ειναι δικο σου. Ουτε δικο μου. Ειναι μαλλον δικο τους. Εμεις παμε να πιουμε μια μπυρα στην παραλιακη, να χαζεψουμε και κανα Cayman, μιας και του Μπαμπη του το παιρνουν την αλλη εβδομαδα, την Τεταρτη. Σημερα θα καψει τα λαστιχα και μετα θα το αφησει στο χωραφι διπλα στο γιαπί, θα κανει ψησταρια τα bucket και θα γεμισει το ψυγειο μπυρα. Μηπως τελικα φταιει η γερμανικη αυτοκινητοβιομηχανια για την πορεια των αυτοκινητων της? Μηπως οτι τελικα ειναι καλυτερα να κοιταμε εξω απο το παραθυρο παρα να ανοιγουμε την πορτα? Οταν ημουν μικρος, η μανα μου μου ελεγε οτι αν δεν βρεξεις κωλο, ψαρι δεν τρως…δεν ειχα καταλαβει τι ενοουσε μεχρι που πηγα για ψαρεμα. Τα σοφισματα ειναι για τα σπρέυ, για να τα λενε στους τοιχους. Αυτη τη στιγμη υπαρχει επιτακτικη αναγκη για κινητρο, το κινητρο δεν το δινουν με το Skip στον Βεροπουλο στο σταντ της Henkel, το κινητρο πηγε διακοπες ινκογκνιτο στην Ibiza, εκει ολοι εχουν κινητρο. Γιατι?
Τι γινεται ομως με ολους αυτους που η παρατηρισιακη δυναμικη τους ξεκιναει απο τα παπουτσια τους και σταματαει στη βιτρινα, 25 εκατοστα μπροστα τους? Ποιο ειναι το καροτο και ποιο το γαιδουρι? Η τελος παντων ποιος κραταει το καροτο και που παμε? Υπαρχει καποιος περιφερειακος για να μην περασουμε απο το κεντρο? Διοδια εχει? Παραλιες? Ενα ψιλικατζιδικο γιατι στεγνωσαμε?
Ετσι εισαι, εισαι απο αυτους που πρωτα μιλανε αλλα ποτε δεν σκεφτονται. Οταν σκεφτεις ειναι αργα, το επιασες αλλα το επιασες τελευταιος, γελανε με την παρτη σου. Εγω δεν γελαω, κοιταω το καροτο μου και σκεφτομαι αν στο τελος υπαρχει εκεινη η παραλια και ενα ψυγειο γεματο coca cola. Αντε και κανα παγωτο σαντουιτς, αυτο με το μπισκοτο και το παγωτο στη μεση.

Σε περιπτωση που πετυχετε καμια χρονομηχανη και ταξιδεψετε στο παρελθον αλλα τελειωσει το πλουτωνιο μπορει ξαφνικα να βρεθειτε στη δεκαετια του ογδοντα και δε θα εχετε ιδεα τι σκατα. Ετσι οριστε ενα λεξικο του 80 για να μαθετε κατι αλλο απο τις μαλακιες των καλτ ταινιων (ουφο, τουρμπο, μη μου τη βγαινεις με κοκκινο γερο, γκε-γκε…)

ΑΓΓΙΧΤΟΟΟΟΟ
Ηταν η μπαλια του μπασκετ που περναγε χωρις να κουνησει το διχτυ. Ολα τα μαλακισμενα το φωναζαν μαζι και με τσαντιζαν γιατι ημουν απο κεινες τις αδερφες που προτιμουσαν να παιζουν με τα μιρμιγκια και να διαβαζουν μικιμαου.

ΑΠΟΚΑ-ΛΥΥΥΥΨΕΙΙΙΙΙΙΣ
Ηταν μια ακομα πολεμικη κραυγη που ελεγε ολη η ταξη οταν εκανες το λαθος να αναφερεις το ονομα μιας συμμαθητριας. Η αποκαλυψη ηταν συνηθως οτι γουσταρεις αυτη τη γκομενα.

ΓΟΥΡΟΥΝΑ
Μεγαλο δυναμιτακι που ο μαλακας ο Σπυρος πεταγε κοντα στα ποδια μου και βλαστημαγα την ωρα και τη στιγμη.

ΚΑΡΑΒΟΛΙΔΑ
Μια πολυ δυνατη μπαλια στο ποδοσφαιρο. Σε ορισμενα ματς υπηρχε συμφωνια “Μαλεα, χωρις καραβολιδες” γιατι εκεινες οι φτηνιαρες μπαλες εκαναν καρουμπαλα και μετα φωναζε ο μπαμπας αλλα εγω το χαβα μου με τα μιρμιγκια και τετοια. Το θεωρω θαυμα οτι καταφερα καποτε να κανω σεξ με γυναικα.

ΚΑΡΟΥΜΠΑΛΑ
Ειναι αυτο που συμβαινει σε μια μπαλα οταν ριχνεις καραβολιδες.

ΜΑΛΕΑΣ
Το 80 δε μπορουσες να βρισεις. Τοτε οι γονεις σε γαμουσαν εκει που στεκεσαι. Το μαλεας ειναι ο εναλλακτικος τροπος να πεις μαλακας.

ΜΑΧΛΕΠΑΣ
Μαλλον καποιος πιο μαλακας απο τον μαλεα, δεν ξερω.

ΖΗΤΟΥΛΑΣ
Αυτος που δε σε αφηνε να ευχαριστηθεις τα σκατολοϊδια σου με την ησυχια σου.

ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ
Η οθονη του Αμστραντ συμφωνα με τη μανα μου.

ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ (παμε για)
Καμια φορα εμπαινε μεσα μας ο Σατανας και μας φαινοταν γαματη ιδεα να παιρνουμε τους δρομους, να χτυπαμε τα θυροτηλεφωνα και να λεμε αισχροτητες στους συνταξιουχους.

ΚΡΟΣ
Κατι ασχημα, βαρια και προβληματικα ποδηλατα που εμοιαζαν με τσοπερ που εχουν παθει νευρικη ανορεξια. Ειχαν τεραστιες γαμημενες σουστες, ενα τεραστιο μαυρο λεβιε ταχυτητων και μια σελα που θυμιζε σελα γαιδαρου. Αν ησουν χαρντ-κορ εβαζες κι εκεινη την κορνα που εκανε δεκαπεντε χιλιαδες ηχους και εκαναν ακομα κι εμενα να αφηνω τα μιρμιγκια και τα σκουπιδια και τις καποτες που εβρισκα στο οικοπεδο για να ακουσω τις θεαρεστες μελωδιες.

ΚΡΥΣΦΥΓΕΤΟ
Ηταν ενα μερος.

ΚΩΛΩΣΤΡΑ
Ηταν αυτος που δεν πεταγε νερατζια στο παραθυρο της κυρα-τετοιας ή που δεν εκλεβε τσιχλες και μικιμαου απο το περιπτερο.

ΜΙΚΙΜΑΟΥ
Ολα τα κομιξ.

ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΙΓΟ;
Ηταν η συνηθης ατακα του ζητουλα. Ο,τι και να χες ηθελε “να κανει”. Ποδηλατο, πατινι, πατεριτσα, στα τετοια του, ο ζητουλας δεν ειχε ηθος.

ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥ ΦΥΓΟΥΜΕ!
Η φυσικη επιλογη σε εφαρμογη. Καποιος απο την παρεα ηταν παντα μαλακας και οταν αργουσε να ερθει ή ηταν απασχολημενος με κατι αλλο, τα κουλ ατομα της παρεας ελεγαν συνωμοτικα “ρε.. παμε να του φυγουμε;” και ετρεχαν πεντε τετραγωνα μακρια. Ο μαλακας της παρεας τους κυνηγουσε νιωθωντας αδικημενος και ανεπαρκης.

ΣΑΛΑΜΑΚΙ
Ενα κοφτο χτυπημα με την αναστροφη του χεριου καθετα στην επιφανεια των κωλομεριων. Ετσουζε αρκετα και μετα επρεπε να κυνηγησεις αυτον που σου το εριξε και να του κανεις το ιδιο στο δικο του κωλο. Κι αυτο το εκλεψαν οι ομοφυλοφιλοι ως ενα σημειο.

ΣΑΧΛΑΜΠΟΥΧΛΑΣ
Ο φιλος σου ο Κωστας συμφωνα με τη μανα σου.

ΣΚΑΤΟΛΟΪΔΙΑ
Ο,τι φαγωσιμο πουλουσε ενα περιπτερο. Με εξαιρεση το παστελι και τη σοκολατα υγειας που αρεσαν στον παππου.

ΣΚΡΙΣ ΣΚΡΑΦΤ
Το κρις κραφτ ΡΕ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΥ ΕΙΧΕΣ ΓΑΜΗΣΕΙ ΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ!

ΤΑΤΟΥΑΖ
Ηταν ενα χαρτακι μεσα στις τσιχλες που ειχε ενα πλαστικο σχεδιο το οποιο κολλαγε στο δερμα με λιγο νερο. Κρατουσε περιπου μια ωρα και μετα γινοταν σαν γαμω το χριστο του. Οταν εμαθα αργοτερα πως γινονται τα κανονικα τατουαζ φρικαρα λιγο και αναρωτηθηκα γιατι δε χρησιμοποιουν τα “κανονικα” που ειναι στις τσιχλες, που αν δε σου αρεσουν μπορεις να ξεφορτωθεις με λιγο τριψιμο; Ειχα δικιο.

ΦΑΓΟΥΡΟΣΚΟΝΗ/ΦΤΕΡΝΙΖΟΣΚΟΝΗ/ΑΜΠΟΥΛΑ ΒΡΩΜΑΣ/ΑΜΠΟΥΛΑ ΚΡΥΟΚΩΛΙΑΣΜΑΤΟΣ
Αντικειμενα φαντασιας. Δεν ειχα δει ποτε στη ζωη μου τετοιο πραμα. Ισως ειχα δει αμπουλα βρωμας ή κατι που πηρε ο Μιχαλης απο το φαρμακειο του παππου του και μας το εφερε στο οικοπεδο και μετα το πεταξαμε σε εκεινο το μαγαζι που πουλαγε λεκανες καμπινε και το σπασαμε και τρεξαμε σαν τον ανεμο χωρις να μαθουμε ποτε αν βρωμαει.

ΦΛΙΜΠΕΡΑΚΙΑ
Τα ηλεκτρονικα παιχνιδια ή ο χωρος που στεγαζε ηλεκτρονικα παιχνιδια. Τα φλιμπερακια επαιρναν δεκαρικα.

ΦΥΣΟΚΑΛΑΜΟ
Απο σημαια κομματος και με κολλημενες πανω χιλιες δυο αχρηστες μαλακιες οπως στοχαστρα, κοντακια, θηκες αρχιδια μυδια. Ο αδερφος μου εφτανε με φυσοκαλαμο τον πεμπτο οροφο απο την εισοδο της πολυκατοικιας.

ΧΑΡΤΑΚΙΑ
Συλλεκτικα αυτοκολλητα της πανινι μαλλον. Ηταν οπως τα τσιγαρα στη φυλακη. Ηταν κυρος και γοητρο. Οταν δυο παιδια επαιζαν με χαρτακια ακουγοταν συνηθως το εξης διαβολικο μαντρα “το’χω.. το’χω.. το’χω.. το’χω.. το’χω.. ΔΕΝ ΤΟ’ΧΩ! το’χω.. το’χω.. το’χω..το’χω.. ΔΕΝ ΤΟ’ΧΩ ΤΟ ΑΝΤΑΛΛΑΖΕΙΣ ΜΕ ΔΥΟ;” Στο τελος επαιζε τσακωμος.

ΩΡΑ
Συγνωμη κυριε, εχετε ωρα; Ναι ρε μαλακισμενα, δεν ειχαμε ρολογια τοτε και για να μη μας κραξει η μανα ρωτουσαμε την ωρα στους περαστικους.

Last weekend found me in Berlin. I confess that i had really expectations for this trip. I had read and heard tons of positive feedback regarding the German capital. And they all were true! I am amazed by this city and i have already started making plans to revisit. Here are some of the photos i took during my short stay there.

Landing

We landed in Tegel airport on Thursday noon. Flight was nice even though it was carried out by a Bulgarian low cost charter company instead of the Olympic Airlines (that we paid). Anyway, captain Alexandrof and his beautiful but not that polite crew got us there. This is what Berlin looks like from above. Everything clean and tidy or “Alles in Ordnung” as the Germans would say.

After some rest we went for a beer, after all we were in Germany . I refreshing Crystal Weiss was exactly what i needed. It was accompanied by a really tasty Schweinhaxen.

Next day i was left alone to wonder around the city. I walked something around 10km, from the touristic area of Kurfusterdamm Str. to the famous Zoo and finally i crossed the “borders” into East Berlin and Alexanderplatz. I walked through the biggest city park in the world where people enjoy sports, picnic or just relax during their lunch break, i admired spectacular buildings (especially in the Potsdamer Platz area). I then headed to the Bradenburg Gate and walked down the Unter den Linden Strasse, one of the most beautiful avenues in Europe. Potsdamer platz and the nearby Checkpoint Charlie remind you a not so distant past when the city was divided into 2 sectors. The capitalistic West and the socialistic East side.

Unfortunately, i only stayed there for 2 and a half days. Next time i plan to explore the East side of the city which seems much more interesting. Away from the crowded popular attractions, i will be able to see how “real” Berliners enjoy their city. Lot’s of cultural activities, bars and clubs for every taste everything in prices that seems low compared to Athens.

Click to enlarge the image thumbnails. All photos were taken from my brand new Canon EOS-1000d. I used the stock 18-55mm lens and a Canon 28-105 f3.5 lens i borrowed from Chris.

Today I woke up to a very short but nice email. I paste the contents below:

http://www.webbyawards.com/webbys/current.php?season=13#webby_entry_netart

… which, in short, means that we got a Webby Award for dreamgrove.org in the category of NetArt!
We didn’t get the People’s Voice Award but thanks to all who voted for us!

Dreamgrove was also given another award earlier this month, an EBGE (or EVGE – Greek: ΕΒΓΕ: Ελληνικά Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης – English: Greek Awards for Graphics and Illustration) Award in the General category of Interactive Applications.

Ever since I got an internet connection, I have avoided watching television and for good and numerous reasons. Not that i still didn’t enjoy good movies or series. But now, I could filter the crap they fed me and pick to watch the best! What really annoyed me with TV is that most of the stuff you watch makes you feel like you are retarded. That’s mostly why I stopped watching the local shows and turned to the big Hollywood-like productions! Now they make all they money so they of all the world they should have the best script writers! Right? WRONG!

All the latest series and movies out there are irrefutable facts that confirm that writing a script is not something that you should do for a living! You can’t pay someone to write and expect to get something good just cause you paid! Writing is an art. And if you don’t keep that in mind you end up producing crap, like the ones on which I will briefly take the piss below:

Prison Break (on season 4):

I don’t really think anyone needs to say that Prsion Break has become incredibly stupid. If they stopped it when they should, they would have made a great one-seasoner … and of course much less money!

They way they have stretched the script is not important. What really makes me feel retarded for watching, is what happens in this script. For example on episode 19 (s04e19) they are in a situation where they need to:

• show that Micheal’s mom is a genius
• free her from captivity (she has her hands duct-taped together)

She is all alone in fully-furnished and equipped bathroom. So she decides to skip all the scissors one can find in there and use dental floss tied to the door knob to pull the door-stop from the wall! And she didn’t even push the door herself! She had Sarah do it, so that she could later rub it in her face.  And of course, it’s always easier to pull a 2cm screw screwed in there like that, than to chew on the tape or use anything else…

Heroes (on season 3):

I don’t know what to say about Heroes. It was different and could be unique. But in 3 seasons only it has managed to make no sense! I especially liked episode 25 (s03e25) where… *SPOILER* a certain hero dies *SPOILER* and of course what better way to have him around than to take the world’s most dangerous killer and have him think that he’s the hero! Yes it makes sense! And then the hero’s mother can have her child back too! Oh I love the happy ending

Here we can see the method that turns a monster into a loving son (that is also by the way a Senator or President)

At this point I would like to thank the writers of Lost that have managed to save the series from a boring couple of seasons and make it great again. I think it’s the only watchable piece out there right now. Right?

It always comes to this: after spending a condiderable amount of time/effort/resources, you have to make a choice between two paths. Make the best move and live with it. Whether you have to decide which digital camera to buy or which university offer to accept and start a new life overseas, the feeling is the same.

Weighing pros and cons, trying to imagine your life in each case and finally intensive soulsearching are some of methods someone usually resolves to in order to reach a conclusion.

But i always fail to find the perfect answer, something that annoys me deeply.

It makes me wonder if such thing as a right answer even exists. Is there a 100% objective conclusion to each matter? I have come to realize that it boils down to this: follow your gut, make your choice amd live with it. Quoting a friend’s words, you just have to take a big breath and dive. Enjoy the ride and never look back.

Σε Πανελλαδική αποκλειστικότητα σας παρουσιάζουμε τη λύση που προτείνουν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι για την πιστωτική κρίση (οικονομική καται-γίδα σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό μας).

Το υβρίδιο κατσικιού-λαγού εθεάθη σε μυστική τοποθεσία του νομού Μεσσηνίας όπου και λαμβάνουν χώρα οι τελικές δοκιμές. Το εργαστηριακό αυτό πείραμα δεν είναι τίποτε άλλο απο τον γνωστό σε όλους μας Πασχαλινό οβελία σε δίποδη έκδοση ώστε να επιτυγχάνεται μέγιστη αναλογία βάρους/καθαρού κρέατος. Ο οργανισμός αυτός αναπτύσεται εξ’ ολοκλήρου σε ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες ώστε να διασφαλίζεται σταθερή ποιότητα.

Επιστήμονες απο όλο τον κόσμο δηλώνουν για μια ακόμη φορά εντυπωσιασμένοι απο την επιτυχία των Ελλήνων συναδέλφων τους.