Κινδυνεύοντας να μετατραπεί το blog σε τουριστικό οδηγό, θα γράψω και εγω μια συντομη ανταπόκριση απο το νησί των Παξών. Άλλωστε καλοκαίρι είναι και δεν νοείται καλοκαίρι χωρίς γέυση ήλιου, θάλασσας και χωριάτικης σαλάτας. Και μάλλον όσοι μας διαβάζουν θα βρίσκονται μακρια απο όλα αυτά τα όμορφα.
Μετα απο 11 ώρες στο δρομο και στο φερρυ, φτάσαμε χθες στους Παξούς. Πρώτο μέλημα να στήσουμε σκηνές μακρια απο φίδια – σαύρες και λοιπα μέλη της αγαπητής οικογένειας των συμπαθέστατων ερπετών. Προς το παρόν δεν έχουμε κάποια συνάντηση οπότε όλα καλα στον τομέα αυτό που ήταν και το βασικο άγχος της εκδρομής.
Οι σκηνές στήθηκαν ευκολα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα σε έναν ελαιώνα ο οποιος τα καλοκαίρια φιλοξενεί κατασκηνωτές.
Ησυχία-τάξη-ασφάλεια λοιπόν και η ώρα περνά ανέμελα με την κόυραση του χειμώνα να κατρακυλά και να χάνεται μεταξύ σκηνής και παραλίας. Απλά πράγματα: ξάπλα, μπάνιο, κονσερβες με φρεσκια σαλάτα και δροσερά φρούτα βοηθούν στη χαλάρωση.
Οι επόμενες μέρες θα κυλήσουν στο ίδιο περίπου μοτίβο με τον υπογράφοντα να βρίσκει κάθε μερα και περισσότερο τον εαυτό του. Τελικά το τι έχει αξία στη ζωή είναι μια ατελείωτη κουβέντα, ένα θέμα που έχω σκοπό να γράψω κσ´ποια στιγμή στο μέλλον.
Μέχρι τότε θα χαλαρώνω κάτω απ´ τον γενναιόδωρο ίσκιο της ελιάς και θα ταξιδεύω με τις νότες του Θανάσση…
