Επιστρέφοντας τις προάλες απο τη δουλεία (ναι είμαι απο τους τυχερούς που έχουν ακόμη δουλεια) μου ήρθε στο μυαλό το γνωστό ρητό “απόλαυσε ότι δεν μπορείς να αποφύγεις” και συνειδητοποίησα πόσο επίκαιρο είναι τις μέρες αυτές. Η μετεκλογική και προχριστουγεννιάτικη (αλήθεια το έχει νιώσει κανείς ότι έρχονται Χριστούγεννα?) Ελλάδα βιώνει πρωτόγνωρες στιγμές μιζέριας, κατάθλιψης και εθνικής μαλάκινσης. Οι μισοί Έλληνες είναι οικονομολόγοι, ξέρουν πόσο ανέβηκαν τα spreads, η τιμή του χρυσού και ποιο θα είναι τελικά το haircut του Ελληνικού χρέους ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της χώρας παρακολουθεί υπο κατάσταση σοκ τις εξελίξεις.

Βομβαρδιζόμενοι καθημερινά απο τα εντεταλμένα παπαγαλακία (λέγε μας δημοσιογράφους) της πολιτικής εξουσίας, ψηφίσαμε αντι-μνημονιακά ή εμπιστοσύνη στην κυβερνήση ενώ θα έπρεπε να ψηφίζουμε Δήμαρχο, κοιτάμε πως θα κλέψουμε και φέτος την εφορία ενώ η μόνη μας στεναχώρια είναι ότι φέτος δεν θα μας καλέσουν στο τηλεφωνο οι τράπεζες για να μας δώσουν ένα ακόμη εορτοδάνειο να κάνουμε σκι στο Gsdaat.

Παρένθεση. Διάβαζα σήμερα πως το 2004 (έτος Ολυμπιακής προετοιμασίας για όσους δεν θυμούνται τις ένδοξες εκείνες ημέρες του έθνους) ο προυπολογισμός του ελληνικού κράτους προέβλεπε δαπάνες 32 δισ. Ευρώ ενώ το 2009 οι δαπάνες ανέβηκαν στα 54 δισ. Κανείς πολιτικός βέβαια δεν θεωρεί υποχρέωση του να εξηγήσει που πήγαν τα χρήματα αυτα. Γιατί σε 5 χρόνια σχεδόν διπλασιάστηκαν οι δαπάνες ενώ ταυτόχρονα η δημόσια Παιδεία-Υγεία-Διοίκηση πήγαινε απο το κακό στο χειρότερο? Νιώθω δέος που επικαλούμε το ιερό τέρας της Ελληνικής Πολιτικής σκηνής (a.k.a Πάγκαλός) σύμφωνα με τον οποίο τα φάγαμε όλοι μάζι. Και δεν έχει βρεθεί ενας χριστιανός να του ρίξει ένα γιαόυρτι. Μπας και την επόμενη φορά που θα μιλήσει το σκέφτει λίγο περισσότερο. Αλλά ξέχασα, εσύ τώρα πρέπει να δείς το reality που θα αναδείξει τον καλύτερο chef και δεν έχεις χρόνο για να αντιδράσεις. (Το να κάνουν μια εκπομπή που για παράδειγμα θα μαγειρεύουν για να ταίσουν άστεγους και άπορους δεν το σκέφτηκαν όμως. Πολύ μιζέρια για να την προβάλλουμε στην τιβί, θα μας κόψουν και τις διαφημίσεις άλλωστε).
————————————
Ζώντας αυτή την κατάσταση, συνειδητοποίησα πως ίσως τελικά η τρομοκρατία που υφίσταται ο μέσος Έλληνας να μην είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια της κρίσης αλλά ο πραγματικός στόχος κάποιον. Όχι, δεν θα γράψω για θεωρίες συνομωσίας, σκοτεινά κέντρα αποφάσεων (που και ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος γνωρίζει ότι υπάρχουν) ή δολοπλοκίες που σκοπό έχουν την υποδούλωση του έθνους. Εκει που εν τέλει θέλω να καταλήξω είναι πως άσχετα με το κλίμα που προσπαθούν να περάσουν τα ΜΜΕ, ο καθένας μας μπορεί με απλές κινήσεις να βελτιώσει την καθημερινότητα του και γιατί όχι να βοηθήσει στην συνολική βελτίωση της κοινωνίας μας.

Ο ήλιος, η θάλασσα και τα βουνά είναι άφθονα και δωρεάν. Αφήστε τις πιστωτικές κάρτες σπίτι και αντί να πάτε για shopping στο Mall, κάντε μια βόλτα στη γειτονιά σας. Όσο και να μην το πιστεύετε κάπου κοντά σας υπάρχει ένα παρκάκι. Μπορεί να είναι μίκρο, μπορεί να είναι βρώμικο αλλά είναι δικό σας. Διεκδικήστε το και βελτιώστε το. Ζήστε το και αν δεν σας καλύπτει όπως είναι προσπαθήστε να το κάνετε καλύτερο. Πάρτε μαζί σας φίλους, γείτονες, συγγενείς ή συναδέλφους. Μιλήστε στον διπλανό σας στο λεοφωρείο. Μην γκρινιάζετε μόνο. Μυήστε και αυτούς σε ότι ανακαλύψατε και σιγά σιγά θα γίνουμε πολλοί.

Αρχίστε τρέξιμο ή πάρτε το παλιό σας ποδήλατο (ναι αυτό που σκουριάζει στην αποθήκη). Βγείτε εναν περίπατο με τους φίλους σας και κουβεντιάστε εκεί και όχι στην καφετέρια. Η θάλασσα είναι δίπλα στην πόλη, πάρτε το τραμ και καθίστε μια ώρα στην παραλία. Νιώστ!. Μην στοιβάζεστε σαν τα ζωά στα μαγαζιά που έχουν απλωθεί πάνω στην πλατεία αλλά βρείτε ένα παγκάκι στην πλατεία και λιαστείτε εκεί. Τσαμπα είναι.

Γιατί εν τέλει, εν μέσω ή εκτός κρίσης, με πολλά ή λίγα χρήματα στον τραπεζικό λογαριασμό εδώ που βρεθήκαμε να ζούμε έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα τα οποία τα αγνοούμε συστηματικά. Τόσα χρόνια, εξελιχθήκαμε σε μια κοινωνία η οποία δεν εκτιμά τα βασικά και αντλεί ικανοποίηση μόνο μέσω της κατανάλωσης αγαθών. Και αφού υποθηκεύσαμε το μέλλον μας για να έχουμε και 3ο αμάξι, να δώσουμε αντιπαροχή και το παλιό οικοπεδάκι της γιαγιάς ή απλά για να ψωνίζουμε ρούχα και τηλεοράσεις, η προσγείωση είναι ανώμαλη τώρα που στερούμαστε όλα αυτά.

Και ίσως τελικά η κρίση να είναι η (τελευταία) ευκαιρία για να αλλάξουμε συλλογικά τρόπο σκέψης, τρόπο ζωής, τρόπο αντίληψης.