Big Brother vs IT guy: 0 – 1
Κατα την πρόσφατη επιστροφή μου απο το Λονδίνο μου συνέβη το εξής παράδοξο: Έχοντας φθάσει στο αεροδρόμιο Heathtrow αρκετά νωρίς και μη θέλοντας να κάνω ψώνια τελευταίας στιγμής, βρήκα ένα ήσυχο σημείο με θέα προς τον διάδρομο προσγείωσης/απογείωσης όπου και έκατσα. Ακούγοντας μουσική, χάζευα τα αεροπλάνα να προσγειώνονται και να τροχοδρομούν προς τα σημεία στάθμευσης.
Η ώρα περνούσε χαλαρά και ευχάριστα. Ώσπου μια στιγμή ένα Boeing 747-400 της British Airways που ετοιμαζόταν για απογείωση ξεκίνησε τη διαδικασία push-back. Ασυναίσθητα έκσυψα προς τη τσάντα μου, βρήκα τη φωτογραφική και έστρεψα το φακό προς το "θηρίο". Όντας απορροφημένος απο τη μουσική στα αυτιά και τη λήψη φωτογραφιών δεν αντελήφθηκα πως με είχε πλησιάσει ένας υπάλληλος security του αεροδρομίου και μου μιλούσε (εντός το πολύ 10 δευτερολέπτων). Εγώ δεν άκουγα τίποτε, μέχρι τη στιγμή που ήρθε ακριβώς δίπλα μου και με τσίμπησε (!) με κάτι σαν καρφίτσα στο χέρι. Στη συνέχεια ακολούθησε μια ανάλυση των κανονισμών ασφαλείας του αεροδρομίου και τελικά απαίτησε να σβήσω τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει. Ρώτησε ακόμη αν η μηχανή είναι ψηφιακή. Φαντάζομαι πως αν ήταν αναλογική θα μου ζητούσε να καταστρέψω το film.
Εκείνη τη στιγμή ξαφνιάστηκα και χωρίς πολύ σκέψη έσβησα τις φωτογραφίες. Κατα τη διάρκεια της πτήσης (με το εξαιρετικό Airbus A340-300 της Ολυμπιακής Αεροπορίας) σκέφτηκα το γεγονός με ψυχραιμία. Απο όποια πλευρά και να το είδα, δεν μπόρεσα να καταλάβω τι είδους απειλή αποτελεί ένας επιβάτης που έχει περάσει τα αυστηρότατα Βρετανικά security checks και τραβάει φωτογραφίες ένα αεροπλάνο που τροχοδρομεί. Ούτε κρατικά μυστικά φωτογράφησα όυτε μπήκα σε κάποια απαγορευμένη περιοχή του αεροδρομίου.
Κάπου εκεί ξύπνησε το γνήσιο αντιεξουσιαστικό αίσθημα του Έλληνα ("Του 'Ελληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει" που λεει και το ρητό) και αποφάσισα να ερευνήσω τη δυνατότητα επανάκτησης σβησμένων δεδομένων απο τη κάρτα μνήμης της φωτογραφικής. Τεχνικά κάτι τέτοιο είναι εφικτό αλλά είχα κάποιες επιφυλάξεις για τη μέθοδο σβησίματος δεδομένων που ακολουθει η Canon στις μηχανές της. Τελικά τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ πιο απλά και μετά απο μια 5λεπτη αναζήτηση στο google και κατέβασμα του δωρεάν λογισμικού οι "πέτρες του σκανδάλου" βρίσκονταν στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου.
Τις δημοσιέυω απλά και μόνο για να δείξω το μέγεθος της παράνοιας των βρετανικών αρχών ασφαλείας.
Κλείνοντας να τονίσω πως μόνο με full format (ή low level format ή όπως αλλιώς το αποκαλεί η κάθε εταιρεία) είναι σίγουρο πως τα δεδομένα που σβήνει ο χρήστης χάνονται οριστικά απο την κάρτα μνήμης, το usb stick ή το σκληρό δίσκο.
June 21st, 2009 - 00:27
Μου έχει συμβεί το ίδιο σε άλλο αεροδρόμιο του Λονδίνου όπου μου ζήτησαν να σβήσω φωτογραφίες που έβγαλα με το iPhone μου. Θα μπορούσα να τις ανακτήσω και εγώ εύκολα καθώς το κινητό ήταν jailbroken και απλά πάνε στο folder trash, αλλά ήταν ανούσιες και δεν το έκανα. Το θέμα είναι ότι εφόσον κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, ποιό το νόημα να σου επιβάλουν να τις σβήσεις? Δεν νομίζω ότι τους ενδιαφέρει πραγματικά. Είναι μάλλον ένα μέτρο για να φαίνονται ασφαλείς, να το βλέπουν άλλοι ταξιδιώτες και να νιώθουν ήσυχοι…