Portrait of the Sleep Deprived aka. locus blog

Διαφορικότητα και χρονομίσθωση.

Η καινούρια διακοπική τάση μας ωθεί όλους προς εκείνα τα μέρη που πάντα μας έφερναν παλιές αγαπημένες οσμές βαθιά μέσα στα ρουθούνια. Σε άλλους αρκεί η υποψία μιας ελαφριάς εσάνς δίκταμου, σε άλλους αρκεί η στεγνή μα συνάμα καυτερή οσμή του καμμένου ελαστικού, για κάποιους είναι απλά το αλάτι και το βότσαλο που τριβελίζει τις αναμνήσεις μιας χαμένης παιδικής αθωότητας πίσω απο την κουρτίνα του μαραμένου ασφόδελου.

Πάνω στην προσπάθεια να κρατήσουμε την επιχείρηση κρυφή και τα αποτελέσματα πάνω απο τα αναμενόμενα, παραθέτουμε 8.000 λέξεις μέσα σε μερικές εικόνες, μιας και σύμφωνα με την επιλεκτική παροιμιοφιλία μια εικόνα αξίζει όσο 1000 λέξεις, αλλα στην προκειμένη ο αράπης ίσως και να ασπρίσει με το σαπούνι και σίγουρα το παλικάρι που ήξερε το άλλο μονοπάτι δεν ήταν απο τα καλά παλικάρια. Η επιλεκτική παροιμιοφιλία βρίσκει τις ρίζες της γύρω στα 1992 όταν ο κόσμος είχε κατακλυστεί με διάφορες παροιμίες αμφιβόλου προέλευσεως και πολύ συχνά αντικρουόμενων ερμηνειών (Όποιος βιάζεται σκοντάφτει / Το γοργό και χάρην έχει). Παραδείγματα υπάρχουν άπειρα, πραγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα οτι μία παροιμία έχει βάση μονάχα στα δόντια που την αφήνουν και ξεφεύγει. Ακολουθόντας τη βάση οτι οι παροιμίες έχουν το ίδιο ειδικό βάρος με κομμάτι απόφυσης πιγκουίνου τις αφήνουμε στην άκρη για να υποδεχτούμε το χιονισμένο φθινόπωρο του δοξασμένου (μεγάλη η χάρη του) 2009.
Ευχαριστώ.

Ο,τι ειναι η σοκολατα για τα μπισκοτα…

Οτι ειναι η σοκολατα για τα μπισκοτα, το βουτυρο για το ψωμι, το γαλα για το τσουρεκι και ο κινεζος για το τσάι ειναι τελικα και το  inverter για τα μηχανηματα τεχνιτου κλιματος. Ισως να φταινε οι αρκουδες και η χειμερια ναρκη, ισως να φταινε και τα φαναρια που δεν ειναι μονιμα πρασινα. Το φταιξιμο, μη γελιεσαι, δεν ειναι δικο σου. Ουτε δικο μου. Ειναι μαλλον δικο τους. Εμεις παμε να πιουμε μια μπυρα στην παραλιακη, να χαζεψουμε και κανα Cayman, μιας και του Μπαμπη του το παιρνουν την αλλη εβδομαδα, την Τεταρτη. Σημερα θα καψει τα λαστιχα και μετα θα το αφησει στο χωραφι διπλα στο γιαπί, θα κανει ψησταρια τα bucket και θα γεμισει το ψυγειο μπυρα. Μηπως τελικα φταιει η γερμανικη αυτοκινητοβιομηχανια για την πορεια των αυτοκινητων της? Μηπως οτι τελικα ειναι καλυτερα να κοιταμε εξω απο το παραθυρο παρα να ανοιγουμε την πορτα? Οταν ημουν μικρος, η μανα μου μου ελεγε οτι αν δεν βρεξεις κωλο, ψαρι δεν τρως...δεν ειχα καταλαβει τι ενοουσε μεχρι που πηγα για ψαρεμα. Τα σοφισματα ειναι για τα σπρέυ, για να τα λενε στους τοιχους. Αυτη τη στιγμη υπαρχει επιτακτικη αναγκη για κινητρο, το κινητρο δεν το δινουν με το Skip στον Βεροπουλο στο σταντ της Henkel, το κινητρο πηγε διακοπες ινκογκνιτο στην Ibiza, εκει ολοι εχουν κινητρο. Γιατι?
Τι γινεται ομως με ολους αυτους που η παρατηρισιακη δυναμικη τους ξεκιναει απο τα παπουτσια τους και σταματαει στη βιτρινα, 25 εκατοστα μπροστα τους? Ποιο ειναι το καροτο και ποιο το γαιδουρι? Η τελος παντων ποιος κραταει το καροτο και που παμε? Υπαρχει καποιος περιφερειακος για να μην περασουμε απο το κεντρο? Διοδια εχει? Παραλιες? Ενα ψιλικατζιδικο γιατι στεγνωσαμε?
Ετσι εισαι, εισαι απο αυτους που πρωτα μιλανε αλλα ποτε δεν σκεφτονται. Οταν σκεφτεις ειναι αργα, το επιασες αλλα το επιασες τελευταιος, γελανε με την παρτη σου. Εγω δεν γελαω, κοιταω το καροτο μου και σκεφτομαι αν στο τελος υπαρχει εκεινη η παραλια και ενα ψυγειο γεματο coca cola. Αντε και κανα παγωτο σαντουιτς, αυτο με το μπισκοτο και το παγωτο στη μεση.