1 χρόνο μετά…
Ύστερα απο ένα χρόνο απραξίας, μια μυστηριώδης δύναμη με έσπρωξε σήμερα να επισκεφτώ το blog του Locus-delicti. Ένα blog που ξεκίνησε με όνειρα και προοπτικές αλλά γρήγορα έπεσε σε αχρηστία. Ποίος ξέρει, ίσως ο Ιούλιος να είναι τελικά ο μήνας που εμπνέει για λίγο γράψιμο, για έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε (διακοπές έρχονται εξάλλου) και για τον σχεδιασμό του προγράμματος απο Σεπτέμβρη.
Το τέλος του Ιουνίου με βρίσκει στο ακριτικό Διδυμότειχο όπου και υπηρετώ την μητέρα πατρίδα στο δοξασμένο 50 ΤΥΠ. Σχεδόν μια βδομάδα στον Έβρο, δεν έχω κάνει και πολλά πράγματα, πόσο μάλλον κάτι χρήσιμο. Μέχρι τα τέλη Ιουλίου θα βρίσκομαι ακόμη πιο μακρία (Καβύλη Ορεστιάδας) όπου θα εκπαιδευτώ στα μυστικά της ειδικότητας του Τεχνικού-Αποθηκάριου-Γραφέα. Με άλλα λόγια, ξύπνημα, πρωινό, αγγαρίες και μετά αναμονή να πάει 13:00 ώστε να φάμε και να ετοιμαστούμε για την απογευματινή μας έξοδο. Ο χρόνος θα δείξει, καλά φαίνονται τα πράγματα αλλά οι ρυθμοί είναι αργοί και οι μέρες περνάνε σχετικά βαρετά. Ίσως συνηθίσω την ξάπλα...είδωμεν.
Ελπίζω η επόμενη καταχώρηση στο Blog να μην είναι σε 1 χρόνο πάλι, αλλά με αυτά τα πράγματα κανείς δεν ξέρει. Μπορεί εδώ στην ακριτική Θράκη να ξυπνήσει ο συγγραφέας μέσα μου, ποιος ξέρει.
35.000 + 1, στραβάδια απολύομαι 
